ตื่นเช้ามาพบกับ Miss Called เป็น 10 อัน SMS เป็นสิบครั้ง
ในใจคงพอเดาได้ว่าเป็นเรื่องอะไร รู้อยู้แก่ใจแต่ไม่อยากให้มันเป็นจริง…
เดินไปที่โต๊ะอาหาร บรรยากาศ ไม่ดี ทุคคนที่นี่รู้เรื่องก่อนเรา
แม่บอกว่าโบทเสียแล้ว ป้ากลางบอกว่าน้องโบทโทรมาบอกตั้งแต่ 8 โมง
เมื่อคืนนี้ 09 มีค. 07 ตอนประมาณ 10 โมง มันหยุดหายใจ พ่อโบทตัดสินใจ
ที่จะไม่ปั๊มมันขึ้นมา เพราะเค้าเล่าให้ฟังว่า เมื่อสองสามวันก่อนมันก็เป็นแบบนี้
แล้วเค้าก็ปั๊มช่วยมาทีนึงแล้ว เค้าสงสาร โบทสู้มาเยอะแล้ว
7 เดือน ในโรงพยาบาล วันก่อน พวกเพื่อนๆก็ไปช่วยกันให้เลือดมัน
ครับ อาการในช่วงสุดท้ายมันดูแย่มาก ผอมลงจนไม่เหลือเนื้อ
โรคแทรกซ้อนที่เกิดขึ้นเรื่อยๆ อาการหลักที่รักษาไม่หาย
หลายๆครั้งที่ไปเยี่ยมแล้วพูดไม่ออก มันเหมือนมีอะไรมาจุก
มันกลัวจะพูดแล้วนำตาไหล กลัวว่ามันจะเสียกำลังใจ…
หลังจากกินข้าวเสร็จก็อาบน้ำแต่งตัวไปที่วัดแห่งหนึ่งแถว สุขุมวิท 101
เพื่อนๆมากันเยอะมากมาย เห็นทุกคนแล้วนึกถึงบรรยากาศเก่าๆ
ทุกคนยังปากหมา ยังกวนตีน ยังหยาบคาย ยังระยำกันเหมือนเดิม
ถึงแม้ปัจจุบันจะไม่ค่อยได้เจอกันแล้ว แต่ทุกครั้งที่ใครมีปัญหา
ทุกๆคนก็จะรีบมาช่วยเหลือ นี่แหละเลือด CUD
อยู่กันพักใหญ่ จนพิธีกรรมเสร็จก็แยกย้าย
ชีวิตก็ดำเนินต่อไปตามปกติ
โบท… ถ้ามึงอยู่ที่นั่นแล้วเจอไอ้ปิ๋ว ฝากบอกมันด้วยนะว่ากูคิดถึง 
วงสมัยมัธยม ตอนนี้ไม่อยุ่แล้วสองคน
สิ่งสุดท้ายที่อยากจะ Post ในวันนี้ คือ Rhyme ที่เขียนขึ้นเมื่อเช้า หลังจากที่ได้ยินข่าว
ขอมอบมันให้กับเพื่อนรักของผมทั้งสองคน โบท และ ปิ๋ว
—————————————
ใจหาย หัวใจสลาย เมื่อได้ข่าว
ดางตามันร้อนร้อนเมื่อได้ฟังคำบอกเล่า
น้ำตามันคลอเบ้า มันรู้สึกเศร้า
เพราะต่อจากนี้ไป คงไม่ได้เจอกันอีก
มึงจากไปแล้ว มันไวเหมือนติดปีก
อนิจจา ชีวิต ผ่านไปเร็วนักไม่รู้ว่าใครลิขิต
เอาเถอะ ก็ขอให้หลับสบาย ขอให้นอนตาปิด
สงบจิต ไม่ต้องเป็นห่วง ไม่ต้องไปคิด
ไม่ต้องกังวล คนที่อยู่ข้างหลัง
เหนื่อยมามากแล้ว พักก่อน เรื่องอื่นเอาไว้ทีหลัง
หากวันนี้จะบอกให้มึงได้รู้ได้
จะบอกเอาไว้ว่า friendship neverdies
ถึงจะมีใครตาย จากไป แต่มิตรภาพจะยังคงอยุ่ตลอดไป ในหัวใจ
จะไม่ลืมวันเวลาที่เราเคยมีความสุข
เฮฮาเล่นดนตรีตั้งวงกันสนุก
มืปัญหาเราก็ช่วยเหลือกัน
เรื่องราวทั้งหมดเหมือนผ่านมาไม่กี่วัน
ตอนนี้กูอยู่บนโลกมึงคงอยู่บนสวรรค์
บนนั้นคงสบายกว่านี้ มึงคงจะสุขสันต์
ตอนนี้กูก็ยังคงยุ่งอยู่ทุกวัน
ไว้เสร็จธุระทางนี้เมื่อไหร่ อีกไม่นานเราคงได้พบกัน
ที่มีชีวิตก็ต้องสู้ต่อ ไปต่อ พยายามเผื่อคนที่ไม่อยู่
ลมหายใจของเราจะหมดไปวันไหนไม่รู้ จงอยู่ อยู่อย่างมีพลัง
บอกตัวเอง เก็บคำนี้ไว้เป็นของขลัง
พูดให้ตัวเองฟัง
จะสู้ต่อ จะไม่ท้อ พยายามเผื่อคนที่ไม่อยู่
ลมหายใจของเราจะหมดไปวันไหนไม่รู้ จงอยู่ อยู่อย่างมีพลัง
บอกตัวเอง เก็บคำนี้ไว้เป็นของขลัง
พูดให้ตัวเองฟัง
—————————————
ไว้อาลัยแด่การจากไปของไอ้โบ้ทด้วย..
ขอให้มันมีความสุขมากๆว่ะ
เศร้าหวะ ขอให้น้อง ทั้ง 2 คนไปดี แม้หลังจากจบมาจากโรงเรียน จะไม่มีโอกาสได้เจอเลย แต่ ยังจำได้ เมื่อก่อนเจอกันในห้องน้ำชายประจำ…. โชคดีนะน้อง